Hiç olmayacak dediklerimin gerçekleşmesi, bir hayalin peşinde takılıp takılıp düşmenin sonu. Öğretmenim diyen seslere "bi daha söyle" deme isteğinin zirveye çıkması. "Abartma sende diyor" o malum muhatap ,hani şu her mutlu anımda "altında bir şey vardır bu kadar sevinme" diyen. Kendimin baş düşmanı, tanıştırayım; iç sesimin karanlık yanı.
Bağıra bağıra "ben öğretmen oldum" deme arzusu hisseden diğer tarafı bu defa alt edemeyecek, belli ki.
Çok bekleyince daha kıymetli bazı şeyler, çok özleyince daha çok aşk gibi..Daha yoğun bir şükür gibi.
Önünü sonunu bilmiyorum hiç şu an ama kaç gün sürecekse işte o zamanı kaygılarımla kuşatmak yerine bu defa coşkuyla yaşamayı seçiyorum. Bir duanın kabulü ya bu, sesinin duyulması bir yandan. Sesim hep duyuluyor. .Her an, her zaman, her dakika.. En çok sesimin çıkmamasından korkuyorum,en çok O'na seslenmenin huzurunu kaybetmekten.
Bir bahçe avlusunun eşiğinde gözlerim kapalı...Dinlediğim şarkı Nobahari...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder