MERHAMET

 

Dün,geçen yıl ettiğim bir duanın kabul olmayışına şükrederken buldum kendimi.

Koşulsuz bir sevgiydi içimde hissettiğim,sonsuz bir merhamet.Nasıl oluyor bu?

Benim göremediğim her şeyi gören ve beni benden iyi bilen Rabbim,bunca hata ve gafletime rağmen nasıl sarıp sarmalıyor merhametiyle…

Dayanacak gücüm yok diye düşünürken,dayanma ve devam etme gücüyle birlikte

binlerce güzellik geliyor.Utanıyorum,mahcup oluyorum çoğu zaman.

Olmadı diye hayıflandığım binlerce şeyin ardında ne kazançlar vardı benim için kim bilir. Görmediklerime inanamamak gibi kötü bir huyum var benimde her insan gibi.

Hayır bunun neresinde diye ağladığım zamanlardaki  cahilliğimden biliyorum.

Belki de kendimi sevilmez olduğuma inandırmışım ki O’nun sevgisini anlamıyorum.

Defalarca haykırmak istiyorum anlatabilmek için kendime.RABBİM BENİ SEVİYOR..

Hem de kimsenin sevemeyeceği kadar çok.Benim için en iyisini nasip eder,

en güzel zamanını o bilir istediklerimin.İçim huzurla doluyor.

Şimdi yine çokça hayal kuruyorum.Olmaması için hiçbir sebep yok,çünkü O’nun gücü

her şeye yeter ama en güzel zamanı ayarlayacak olan da O.

                                                                                             Merve KILINÇ

                              VESVESE

İçindeki melun sesi susturmaya çalışan tek kişi ben değilim,biliyorum.Hepimizin zihniyle verdiği böyle savaşları var.Düşünceden uzaklaşmaya çalıştıkça içine battığım,zaman geçtikçe kendimi o olumsuz düşünceyi yaşarken bulduğum savaşlarım.Her an nefesimi kesecek bir güç gibi.Sus dedikçe daha yüksek konuşan,beni kendime ,yaşadığım hayata düşman eden.

Neden zihnime bir anda üşüşüyor tüm bu olumsuzluklar diye düşünürken birden avucuma ‘vesvese’ diye bir kelime iliştirildi. Fısıltılar ordusunun saldırısına uğruyorum sanki her dakika.Galip gelmem pek mümkün değil diyorum kendime,zihnimi kemiren bu belanın elinden olacak ölümüm.Savunmasız ve çaresiz hissediyorum kendimi.Yeniden hatırlıyorum bunun adını ‘vesvese’…Bir kez daha düşününce fark ediyorum ki anahtar kelime bu.Çözümü nerde arayacağımın ipucu.

Yine zihnime üşüşen seslerle boğuştuğum bir ara,yalnız olmadığımı anlattım kendime.Bir sığınağım olduğunu,tüm bu korkunç işkenceden beni çekip çıkarabilecek Yüce bir Gücün varlığını hatırladım.Değil mi ki yalnızca O’na sığınan selamete ererdi, bu vesveselerden huzurlu bir zihne ulaştıracak olan da yalnızca O’ydu.Durdum ve ‘euzu billahi mineşşeydanirracim’ de ki sığınmanın saadetine yaslandım.