KUM KUŞU

                              VESVESE

İçindeki melun sesi susturmaya çalışan tek kişi ben değilim,biliyorum.Hepimizin zihniyle verdiği böyle savaşları var.Düşünceden uzaklaşmaya çalıştıkça içine battığım,zaman geçtikçe kendimi o olumsuz düşünceyi yaşarken bulduğum savaşlarım.Her an nefesimi kesecek bir güç gibi.Sus dedikçe daha yüksek konuşan,beni kendime ,yaşadığım hayata düşman eden.

Neden zihnime bir anda üşüşüyor tüm bu olumsuzluklar diye düşünürken birden avucuma ‘vesvese’ diye bir kelime iliştirildi. Fısıltılar ordusunun saldırısına uğruyorum sanki her dakika.Galip gelmem pek mümkün değil diyorum kendime,zihnimi kemiren bu belanın elinden olacak ölümüm.Savunmasız ve çaresiz hissediyorum kendimi.Yeniden hatırlıyorum bunun adını ‘vesvese’…Bir kez daha düşününce fark ediyorum ki anahtar kelime bu.Çözümü nerde arayacağımın ipucu.

Yine zihnime üşüşen seslerle boğuştuğum bir ara,yalnız olmadığımı anlattım kendime.Bir sığınağım olduğunu,tüm bu korkunç işkenceden beni çekip çıkarabilecek Yüce bir Gücün varlığını hatırladım.Değil mi ki yalnızca O’na sığınan selamete ererdi, bu vesveselerden huzurlu bir zihne ulaştıracak olan da yalnızca O’ydu.Durdum ve ‘euzu billahi mineşşeydanirracim’ de ki sığınmanın saadetine yaslandım.